google.com, pub-5827770858464401, DIRECT, f08c47fec0942fa0 https://misteri1963.blogspot.com.esgoogle.com, pub-5827770858464401, DIRECT, f08c47fec0942fa0https://misteri1963.blogspot.com.argoogle.com, pub-5827770858464401, DIRECT, f08c47fec0942fa0https://misteri1963.blogspot.com.cogoogle.com, pub-5827770858464401, DIRECT, f08c47fec0942fa0https://misteri1963.blogspot.com.brgoogle.com, pub-5827770858464401, DIRECT, f08c47fec0942fa0 Misteri1963

Translate

Porque EEUU quiere entrar en Siria

Sabemos bien que una coalición liderada por Estados Unidos la lucha contra el Estado Islámico de terroristas en Siria, pero su composición, la división de funciones e incluso el número de participantes es muy vago, lo que explica en parte por qué se da tan poco resultados.

Una coalición formal para luchar contra la IE se llevaron a cabo por los EE.UU. en agosto de 2014, que reúne a los dos países, especialmente enteros que los grupos de representantes de la OTAN, la Liga Árabe y la Unión Europea tenían que mostrar Сela la cohesión de muy diversas organizaciones y los esfuerzos conjuntos contra el terrorismo.
Inicialmente, nadie ha invitado a Rusia o Irán, pero los Estados Unidos ahora llamar activamente Moscú para unirse a la coalición cuando Rusia, por el contrario, invita a los EE.UU. para unirse a su propia formación para luchar contra la IE. Y si la configuración como la composición de este grupo de aliados iniciadas por Moscú son perfectamente transparente y clara (de hecho, todos estos países son vecinos de Siria), no podemos decir lo mismo de la versión americana.
Se estima que cerca de 40 países participan en la coalición de Estados Unidos, pero en la prensa o discurso que figura siempre va acompañado de los términos "sobre", "un poco menos", "un poco más", seguido de una cifra redondeada. Es prácticamente imposible contar el número exacto, ya que su contribución a la causa general es diferente.
Desde el principio, aparte de los EE.UU., Australia, Bélgica, el Reino Unido, Dinamarca, Canadá, Holanda y Francia participaron en las operaciones reales en territorio iraquí. Siria - Bahrein, Jordania, Qatar, Arabia Saudita y los Emiratos Árabes Unidos.
La financieros, materiales, técnicos y de información con el apoyo de 20 estados, entre ellos Austria, Albania, Hungría, Israel, Irlanda, España, Italia, Canadá, Kuwait, Luxemburgo, Nueva Zelanda, Noruega, Corea del Sur, Eslovaquia, Turquía, la República Checa, Suiza, Suecia, Estonia y Japón.


Lire la suite: http://fr.sputniknews.com/presse/20151103/1019274528/coalition-americaine-ei.html#ixzz3szLEZa3X

Coalition intenational contre l'EI

Une coalition officielle pour lutter contre l'EI a été réunie par les USA en août 2014, regroupant aussi bien des pays en particulier que des groupes entiers de représentants de l'Otan, de la Ligue arabe et de l'UE, Сela devait montrer la cohésion d'organisations très différentes et l'union des efforts contre le terrorisme.
Au départ, personne n'a pas invité la Russie ni l'Iran, mais désormais les États-Unis appellent activement Moscou à se joindre à cette coalition quand la Russie, au contraire, invite les USA à rejoindre sa propre formation pour combattre l'EI. Et si la configuration comme la composition de ce groupe d'alliés initiée par Moscou sont parfaitement transparentes et claires (en fait, tous ces pays sont les voisins de la Syrie), on ne peut pas dire de même de la version américaine.


On estime que près de 40 pays participent à la coalition américaine, mais dans la presse ou les discours ce chiffre est toujours accompagné des termes "environ", "un peu moins", "un peu plus" suivis d'un chiffre arrondi. Il est pratiquement impossible de compter leur nombre exact, tant leur contribution à la cause générale est différente.

Depuis le début, hormis les USA, l'Australie, la Belgique, le Royaume-Uni, le Danemark, le Canada, les Pays-Bas et la France ont participé aux opérations réelles sur le territoire irakien. En Syrie — Bahreïn, la Jordanie, le Qatar, l'Arabie saoudite et les EAU.


Le soutien financier, matériel, technique et de renseignement est pris en charge par 20 États dont l'Autriche, l'Albanie, la Hongrie, Israël, l'Irlande, l'Espagne, l'Italie, le Canada, le Koweït, le Luxembourg, la Nouvelle-Zélande, la Norvège, la Corée du Sud, la Slovaquie, la Turquie, la République tchèque, la Suisse, la Suède, l'Estonie et le Japon.

22 pays apportent également leur soutien politique aux opérations de la coalition sur la scène internationale: l'Égypte, la Grèce, la Géorgie, l'Iran, l'Islande, la Lettonie, le Liban, la Lituanie, la Macédoine, le Maroc, la Moldavie, Oman, la Pologne, le Portugal, la Roumanie, la Serbie, la Slovénie, l'Ukraine, la Croatie, le Monténégro et la Finlande, ainsi que Taïwan.

Et tout ce groupe est supervisé par les États-Unis depuis la base militaire de MacDill en Floride.
Les alliés arabes ont indéniablement une importance cruciale aussi bien du point de vue politique que matériel. Premièrement, ils mettent à disposition leur territoire et leurs bases aériennes — avant tout pour les USA en tant que membre central de la coalition. Deuxièmement, les actions des pays arabes sont essentiellement psychologiques et les États-Unis peuvent ainsi affirmer qu'ils sont soutenus par la plupart des membres de la Ligue arabe, ce qui a son importance du point de vue de la propagande. Les Arabes se prêtent volontiers au jeu.

Par exemple, l'Arabie saoudite a envoyé quatre vieux chasseurs F-15 combattre l'EI, mais l'un des chasseurs était piloté au cours de plusieurs opérations par le prince Khaled Ben Salmane en personne. Bahreïn a alloué deux F-16 et le Qatar un Mirage. Sachant que les alliés arabes n'ont jamais participé aux bombardements en Irak et travaillaient uniquement en Syrie, ce qui met en lumière leurs motivations politiques.

Au final, la "coalition internationale pour combattre le terrorisme et l'extrémisme" s'est avérée être une structure complètement inefficace avec un coefficient de rendement incroyablement bas. Pour la plupart des participants secondaires à la coalition, la présence en soi dans cette liste est devenue une sorte de ticket d'entrée dans un club d'élite où on est bien servi sans rien faire. Et d'autres en font partie pratiquement par défaut, en tant que membres de l'Otan, comme le Luxembourg qui ne dispose pas d'armée opérationnelle.


Lire la suite: http://fr.sputniknews.com/presse/20151103/1019274528/coalition-americaine-ei.html#ixzz3szMzDpLe

Motivos del porque EEUU financió y armó al EI

Sabemos bien que una coalición liderada por Estados Unidos la lucha contra el Estado Islámico de terroristas en Siria, pero su composición, la división de funciones e incluso el número de participantes es muy vago, lo que explica en parte por qué se da tan poco resultados.



Una coalición formal para luchar contra la IE se llevaron a cabo por los EE.UU. en agosto de 2014, que reúne a los dos países, especialmente enteros que los grupos de representantes de la OTAN, la Liga Árabe y la Unión Europea tenían que mostrar Сela la cohesión de muy diversas organizaciones y los esfuerzos conjuntos contra el terrorismo.

Inicialmente, nadie ha invitado a Rusia o Irán, pero los Estados Unidos ahora llamar activamente Moscú para unirse a la coalición cuando Rusia, por el contrario, invita a los EE.UU. para unirse a su propia formación para luchar contra la IE. Y si la configuración como la composición de este grupo de aliados iniciadas por Moscú son perfectamente transparente y clara (de hecho, todos estos países son vecinos de Siria), no podemos decir lo mismo de la versión americana.
Se estima que cerca de 40 países participan en la coalición de Estados Unidos, pero en la prensa o discurso que figura siempre va acompañado de los términos "sobre", "un poco menos", "un poco más", seguido de una cifra redondeada. Es prácticamente imposible contar el número exacto, ya que su contribución a la causa general es diferente.
Desde el principio, aparte de los EE.UU., Australia, Bélgica, el Reino Unido, Dinamarca, Canadá, Holanda y Francia participaron en las operaciones reales en territorio iraquí. Siria - Bahrein, Jordania, Qatar, Arabia Saudita y los Emiratos Árabes Unidos
La financieros, materiales, técnicos y de información con el apoyo de 20 estados, entre ellos Austria, Albania, Hungría, Israel, Irlanda, España, Italia, Canadá, Kuwait, Luxemburgo, Nueva Zelanda, Noruega, Corea del Sur, Eslovaquia, Turquía, la República Checa, Suiza, Suecia, Estonia y Japón.

22 países también proporcionan el apoyo político a las operaciones de la coalición internacional: Egipto, Grecia, Georgia, Irán, Islandia, Letonia, Líbano, Lituania, Macedonia, Marruecos, Moldova, Omán, Polonia, Portugal, Rumania, Serbia, Eslovenia, Ucrania, Croacia, Montenegro y Finlandia, así como Taiwán.
Y este grupo es supervisado por los militares de Estados Unidos desde la base MacDill en Florida.

Aliados árabes tienen innegablemente importante tanto desde política y materialmente. En primer lugar, que ponen a disposición sus bases territoriales y aire - sobre todo para los EE.UU. como un elemento central de la coalición. En segundo lugar, las acciones de los países árabes son esencialmente psicológico y los Estados Unidos también pueden decir que son compatibles con la mayoría de los miembros de la Liga Árabe, que es importante en términos de propaganda. Los árabes se prestan al juego.

Por ejemplo, Arabia Saudita ha enviado cuatro viejos F-15 de combate de la IE, pero uno de los cazadores fue puesto a prueba en varias operaciones por el príncipe Khaled bin Salman mismo. Bahrein ha permitido que dos F-16 y Mirage Qatar. Sabiendo que los aliados árabes nunca han participado en los atentados en Irak y trabajado solamente en Siria, que pone de relieve sus motivaciones políticas.

Por último, la "coalición internacional de lucha contra el terrorismo y el extremismo" resultó ser una estructura completamente ineficaz con una tasa de retorno increíblemente bajo. Para la mayoría de los participantes secundarios en la coalición, la presencia de por sí en esta lista se ha convertido en una especie de boleto en un club de elite en el que se sirve sin hacer nada. Y otros son parte de prácticamente por defecto, como miembros de la OTAN, como Luxemburgo, que no tiene ejército operacional.


Le Japon dépose sa candidature pour un programme australien de construction de sous-marins

Le Japon dépose sa candidature pour un programme australien de construction de sous-marins dont l'enjeu est estimé entre 30 et 35 milliards d'euros.

Le 30 novembre est le jour de la remise des copies des candidats en Australie. Le Japon est représenté par le consortium composé de Mitsubishi Heavy Industries et Kawasaki Heavy Industries. Les deux autres candidatures sont DCNS, un groupe industriel français spécialisé dans l'industrie navale militaire, et l'allemand ThyssenKrupp.
Le ministre japonais de la Défense, Gen Nakatani, a déclaré que si le Japon gagnait la compétition, "un modèle de collaboration stratégique pourrait être élaboré".
La compétition vise à équiper la marine australienne de 6 à 12 sous-marins océaniques de plus de 4.000 tonnes. Soit un contrat estimé entre 30 milliards et 35 milliards d'euros pour 12 bâtiments qui remplaceront une flotte de vieux Collins fabriqués par le suédois Kockums et dont le premier est entré en service en 1996. Le premier sous-marin doit entrer en service en 2027 pour la Royal Australian Navy.
Cette compétition sera structurante pour l'avenir de l'industrie navale mondiale, parce que la marine australienne consacrera un type de sous-marin nouvelle génération de 4.000 qui pourrait apporter un avantage commercial crucial pour les 20 prochaines années, estiment certains observateurs.


Lire la suite: http://fr.sputniknews.com/international/20151130/1019914569/japon-australie-sousmarin.html#ixzz3szKEjXvq

CUP: ‘Totes les opcions encara són obertes no tanqueM la porta a cap acord, ni tan sols a investir Artur Mas'

CUP: ‘Totes les opcions encara són obertes' I ABANS DEIEN QUE NO INVESTIRÁN A ARTUR MAS I ARA...


Baños i Gabriel remarquen que els resultats del debat nacional no tanquen la porta a cap acord, ni tan sols a investir Artur Mas


El resultat del debat nacional de la CUP no és definitiu. Ha estat el missatge que han volgut deixar clar el president i la portaveu del grup parlamentari, Antonio Baños i Anna Gabriel, que han estat entrevistats a RAC-1 i Catalunya Ràdio respectivament. Ahir, la majoria dels militants de la CUP van votar la proposta que vetava la presidència d’Artur Mas. Ara Baños i Gabriel diuen que aquest resultat avala l’estratègia que ha seguit fins ara la comissió negociadora, però no tanca la porta a cap acord, ni tan sols a investir president Artur Mas.
‘Totes les opcions encara són obertes’, ha explicat Baños, que considera que unes noves eleccions al març serien un fracàs. Per una altra banda, Gabriel ha criticat les ‘nombroses línies vermelles’ que ha fixat Junts Pel Sí, no únicament en la figura de Mas, sinó també per a dur endavant el pla de xoc social.

FONTS: VILAWEB

Entrada destacada

PROYECTO EVACUACIÓN MUNDIAL POR EL COMANDO ASHTAR

SOY IBA OLODUMARE, CONOCIDO POR VOSOTROS COMO VUESTRO DIOS  Os digo hijos míos que el final de estos tiempos se aproximan.  Ningú...